“Nieuw werk van Ben Leenen, zeker als hij een hele muur van zijn atelier
vol heeft gehangen, of als ik in zijn huiskamer ben waar ook altijd veel werk
ligt en hangt, omdat hij zijn woonkamer ook als atelier gebruikt – steeds als ik
nieuw werk van Ben zie is het alsof alles zacht neuriet. Ik ben geen ochtendmens.
Het kan wel een paar uur duren voor ik de slaap helemaal van me afgezet heb.
Muziek kan maken dat ik snel wakker wordt, een flard is al genoeg om mij uit de
slaap in het waken te laten glijden. Leenens werk heeft iets van dat gemak. Er zit
in zijn prenten, schilderijen en brieven een gewaarwording opgeslagen die me doet
denken aan de verademing van het door muziek aangemoedigde ontwaken. Noem
het neuriën. “

Sytze Steenstra  – “Hoe alles zacht neuriet. Een lezer als schilder – voor 
Ben Leenen”   (The Elephantine Press, Maastricht.  2015)